Lekarze są szczególnie wykwalifikowani w kilku sprawach. Przepisujesz leki? Absolutnie. Przeprowadzasz operację? Na pewno. Odżywianie i utrata masy ciała? Nie definitywnie nie.

Możesz być nieco oszołomiony, słysząc o przyjęciu od wyszkolonego specjalisty medycznego takiego jak ja. Ale to, czy lekarz ma specjalistyczną wiedzę na temat diety, często sprowadza się do ich treningu i tego, co uważają za swoje koło kompetencji.

Ogólnie rzecz biorąc, w ciągu czterech lat szkoły medycznej całkowity czas poświęcony na odżywianie wynosi około 10 do 20 godzin.

Trening medyczny trwa ponad dekadę, a jednak prawie nie zwraca się uwagi na odżywianie ani równie drażliwe pytanie, jak dana osoba powinna podejść do odchudzania. W szkole medycznej standardowe programy nauczania mogą obejmować ustaloną liczbę godzin odżywiania, która może się znacznie różnić w zależności od miejsca szkolenia lekarza. Ogólnie rzecz biorąc, w ciągu czterech lat szkoły medycznej całkowity czas poświęcony na odżywianie wynosi około 10 do 20 godzin. Przeszedłem szkolenie medyczne na University of Toronto i University of California w Los Angeles, a moje doświadczenie nie różniło się od większości innych szkół w Ameryce Północnej.

Szkoła medyczna składała się z wykładów żywieniowych, podczas których omawialiśmy między innymi biochemiczne ścieżki metabolizmu witaminy K lub aktywację witaminy D w nerkach i skórze. Tak, być może możesz rozważyć te odżywianie, ale są one znacznie bliższe biochemii. Dowiedziałem się, że witamina D staje się 25-OH witaminą D w nerkach, a następnie aktywuje się w skórze podczas ekspozycji na słońce na aktywną 1,25-OH witaminę D. Tak więc niezbyt przydatna wiedza, gdy próbujesz zrozumieć, jak pomóc ludzie tracą wagę.

Dowiedzieliśmy się również o dość rzadkich chorobach, takich jak szkorbut (niedobór witaminy C) i pelagra. Krwawienie dziąseł i mieszki włosowe, które są zakorkowane? Avast, przyjaciele. Znajomość tych dolegliwości z pewnością przydała się podczas egzaminów - a także u ostatniego pacjenta, u którego zdiagnozowałem je, co nigdy nie było. Chociaż szkorbut jest z pewnością ważny do identyfikacji i leczenia, jest znacznie bardziej prawdopodobne, że lekarze tacy jak ja spotkają kogoś z chorobą taką jak otyłość lub cukrzyca. Jest również prawdopodobne, że lekarze nie są w pełni przygotowani do leczenia tych chorób.

Ukończyłem szkołę medyczną z praktycznie zerową wiedzą na temat żywienia, jaką zna większość ludzi. Co ludzie naprawdę chcą wiedzieć, czy powinienem jeść więcej węglowodanów? Mniej węglowodanów? Więcej tłuszczu? Mniej tłuszczu? Czy cukier jest zły? Jak schudnąć? Te ważne pytania zdrowotne najwyraźniej nie są uważane za przedmiot wielu nauk szkół medycznych.

Odkryłem, że szkoła medyczna zapewniała mniej szkoleń w zakresie rzeczywistych pytań żywieniowych niż większość klubów fitness lub siłowni. W rezultacie lekarze mogą zostać przeszkoleni, aby wierzyć, że odżywianie i utrata masy ciała po prostu nie są częścią problemów, z którymi mają do czynienia lub o które powinni dbać. Studenci medycyny kształtują własny wizerunek lekarza jako mentora, którego spotykają w szkole medycznej. Ci lekarze i badacze często nie traktują priorytetowo żywienia ani utraty wagi.

Kontrastuje to wyraźnie z wiedzą medyczną, o której wiedzą lekarze. Wszyscy, a na pewno każdy student medycyny, wie, że otyłość odgrywa dominującą rolę w chorobach metabolicznych, takich jak cukrzyca typu 2 i zespół metaboliczny. Z kolei te choroby metaboliczne zwiększają ryzyko chorób serca, udaru mózgu, raka, choroby nerek, ślepoty, amputacji i wielu innych. Lekarze rozumieją znaczenie przybierania na wadze w związku z chorobą, ale niekoniecznie wystarczające, aby nauczyć się, jak schudnąć lub co ludzie powinni jeść, a czego nie.

Biorąc pod uwagę wiedzę, że przyrost masy ciała może prowadzić do chorób metabolicznych i innych chorób, takich jak choroby serca lub cukrzyca, można założyć naturalne pytanie ze strony społeczności medycznej: Co mogę zrobić, aby zapobiec lub odwrócić przyrost masy ciała (tj. Co jest przyczyną przyczyna)?

Lekarze często mówią pacjentom, aby schudli. Jednak często nie mówią pacjentom, jak schudnąć.

Zamiast tego można wyszkolić lekarza do myślenia: zwiększenie masy ciała może prowadzić do chorób metabolicznych i innych problemów, takich jak zawał serca. Jakie leki lub zabieg chirurgiczny powinienem podać pacjentom po zawale serca?

Otyłość i choroby metaboliczne niszczą zdrowie naszego narodu, ale szkoły medyczne wciąż nie uczą odpowiednio studentów medycyny ani mieszkańców, jak właściwie leczyć te problemy. Lekarze często mówią pacjentom, aby schudli. Jednak często nie mówią pacjentom, jak schudnąć.

Cały program szkoły medycznej dotyczący odchudzania w dużej mierze sprowadza się do starej porady: Jedz mniej. Ruszaj się więcej. Wytnij około 500 kalorii dziennie, a stracisz około funta tłuszczu tygodniowo. Jeśli istnieje nowy lek, na przykład na raka płuc, lekarze natychmiast chcą wiedzieć: czy to działa? W przypadku odchudzania dowiadujemy się o tej metodzie redukcji kalorii, ale wydaje się, że nikt nie pyta: czy to działa?

Wiemy już, że tak nie jest. Ludzie wypróbowali tę metodę odchudzania przez ostatnie 50 lat i częściej nie jest ona skuteczna w dłuższej perspektywie. Większość badań dotyczących ograniczenia kalorii w odchudzaniu kończy się niepowodzeniem w taki czy inny sposób. Wskaźnik sukcesu wynosi około 1 procent. Lekarze zostali przeszkoleni, aby udzielać porad na temat odchudzania, które miały przewidywany wskaźnik niepowodzenia na poziomie 99 procent. To, co denerwuje umysł, to dlaczego lekarze nie zatrzymują się i nie zastanawiają się, dlaczego udzielają porad, które w 99 procentach przypadków zawiodą. Najbardziej niesprawiedliwe jest to, że kiedy pacjenci powracają, nie mogąc zrzucić wagi, często obwinia się ich za niepowodzenie. O wiele łatwiej jest obwiniać pacjenta niż znaleźć błąd w standardowej porady medycznej dotyczącej zmniejszania kalorii.

Badanie inicjatywy dotyczącej zdrowia kobiet

Problem polega na tym, że studenci medycyny są poddawani ogromnej nieświadomej stronniczości. Wielu lekarzy, których znają i od których się uczą, nie czyni odżywiania podstawową częścią swojej praktyki. Zrozumienie, że odżywianie nie jest czymś, co robią lekarze. Przepisujemy leki. Wykonujemy operację. Ale nie pomagamy w odchudzaniu, nawet jeśli jest to podstawowa przyczyna wielu chorób, które widzimy dzisiaj. Na szczęście są inni specjaliści, którzy badają odżywianie, jak zarejestrowani dietetycy, ale nie ma sensu, aby lekarze robili tak mało, jak to możliwe, aby rozwiązać ten rażący problem zdrowotny.

Czy to się zmienia po szkole medycznej? Tak, twierdzę, że jest coraz gorzej. Specjalistyczne szkolenie, staż, pobyt i stypendium to kolejne pięć lat szkolenia po szkole medycznej, gdzie zwykle nie ma formalnego programu nauczania dotyczącego żywienia. To kolejne pięć lat, kiedy lekarze dowiadują się, że utrata masy ciała nie ma z nimi nic wspólnego. Pozostaw to obserwatorom wagi, Jenny Craig i czasopismom. Ale nie medycyna.

Czy powinieneś porozmawiać z lekarzem na temat odchudzania? Czy poprosiłbyś hydraulika o usunięcie zębów mądrości? Czy poprosiłbyś swojego baristę o sprawdzenie swojej wizji? Oczywiście nie musi tak być. Oczywistym rozwiązaniem jest włączenie większej ilości odżywiania do programu nauczania szkół medycznych lub szkolenia w miejscu zamieszkania. Pomogłoby to również, gdyby lekarze dowiedzieli się nieco więcej na temat fizjologii utraty masy ciała i przyrostu masy ciała, więcej na temat hormonalnych regulatorów masy ciała i sposobów wpływania na nie przy użyciu diety. Jeśli lekarze naprawdę chcą, aby ludzie czuli się dobrze, muszą zacząć dbać o odżywianie i prowadzić ludzi przez odchudzanie. Nie ma już żadnej wymówki, żeby tego nie robić.