Najlepsze Ramen i narracje historyczne wpływające na tłuszcz, biedne ciała

Kiedy gotuję swój wieczorny Top Ramen, przychodzi mi do głowy, że to nie jest bardzo pożywny posiłek. Liofilizowany makaron i paczka soli. Mniam Zwykle dbam o to, co jem. Ale bądźmy szczerzy, kiedy jesteś biedny, to luksus, na który dosłownie nie możesz sobie pozwolić. Do mojej ramen dodaję trochę psiego jedzenia. To białko. Złożyłem wniosek o bony żywnościowe dwa dni temu. Powiedziałem im, że mam na imię może kilka centów, w tym moje konto czekowe i konto oszczędnościowe, których nigdy nie miałem, bo prawie nic na nim nie mam. Moja karta kredytowa już dawno wygasła od czasu, gdy byłem bezdomny kilka lat temu, więc dawno nie było takiej możliwości.

Wiadomości wydają się mieć obsesję na punkcie historii związanych z grubymi Amerykanami; jak choroba serca jest głównym zabójcą związanym z otyłością i jak w ogóle troszczyłeś się o swoje zdrowie, naprawdę zjadłbyś swoje owoce i warzywa itp. itd. To ładnie w teorii. Ale co się dzieje, gdy dosłownie nie masz kontroli nad tym, co możesz włożyć do swojego ciała? Gdybyś otrzymał 1,75 $ na zakup tygodniowego jedzenia (to był mój dylemat w zeszłym tygodniu), co byś kupił? Jedno samotne jabłko ma co najmniej pięćdziesiąt centów i wystarczy ci na godzinę? Z drugiej strony Top Ramen to dziewiętnaście centów za opakowanie, a ponieważ jest ono złożone ze złożonych węglowodanów, daje poczucie sytości z głodu na znacznie dłużej niż to małe jabłko. Nie zrozum mnie źle, uwielbiam zdrowe jedzenie. Wychowałem się na wegetarianinie i nigdy nie próbowałem kawałka mięsa, dopóki nie byłem prawie nastolatkiem. Wolałbym raczej kupić butelkę kombuchy lub słoik organicznego masła migdałowego niż mieloną wołowinę w tubie za dwa dolary lub torbę francuskich serów w sklepie dolarowym. Ale to nie są realistyczne wybory, które otrzymałem jako biedna osoba.

Systemowy związek między uciskiem instytucjonalnym, ubóstwem a autonomią cielesną i agencją sięga fundamentów Ameryki; od zła niewolnictwa i oczywistego przeznaczenia po okropności fabrycznych warunków pracy, jak opisano w książce Uptona Sinclaira Dżungla i okropna przymusowa sterylizacja rdzennych kobiet w latach 70. XX wieku oraz wyzwania dotyczące praw do aborcji pod rządami Trumpa… I lista jest długa ciągle. Obecna rozmowa, którą prowadzimy wokół praktyk zdrowotnych, nie jest tylko jednowymiarowa, jest społecznie nieodpowiedzialna i musi być postrzegana jako część długiej historycznej narracji o ukierunkowanej izolacji i deprywacji niektórych grup ludzi nad innymi. Fakt, że w zasadzie muszę jeść karmę dla psów, nie istnieje w próżni. Jest to reprezentatywne dla umyślnego braku agencji I i każdej innej biednej osoby w USA, która ma swoje ciała. Nie jestem anomalią.

Biorąc pod uwagę całą tę historyczną narrację, mówiąc o wadze w Ameryce, konieczne jest etyczne podejście do rozmów dotyczących otyłości i wizerunku ciała. Musimy także rozpoznać odwrotną relację, jaką historyczne narracje dotyczące ubóstwa mają do wizerunku ciała i polityki pożądania. W wiktoriańskiej Ameryce bladobiała (eyeroll) skóra była uważana za najpiękniejszą, ponieważ oznaczała, że ​​(biała) osoba miała pieniądze i prestiż, że nie musiała ciężko pracować przez cały dzień na zewnątrz. Dziś jasnobrązowa skóra (eyeroll) jest uważana za znak królewskiego bogatego piękna, ponieważ oznacza, że ​​biała osoba może sobie pozwolić na fantazyjne wakacje i mnóstwo wolnego czasu w egzotycznych miejscach. Podobnie, kiedy w czasach starożytnych jedzenie było rzadsze, była to bardziej rubeniczna forma kobieca, którą uważano za piękną, podczas gdy dziś, odwrotność jest prawdziwa, ponieważ ludzie „otyli” są postrzegani jako uosobienie żarłokowego, szybkiego jedzenia, niewykształconego, niechlujnego , osoby otrzymujące pomoc społeczną / osoby ubogie w systemie drenażu w systemie. Ta narracja jest szczególnie surowo stosowana do kolorowych ludzi w Ameryce, którzy historycznie byli niesprawiedliwie kojarzeni z wyżej wymienionymi.

Więc ten Top Ramen w mojej misce jest właściwie dość instruktażowo związany z dużą częścią naszej historii jako kraju. Fakt, że wybrałem to jabłko, powody, dla których nie jestem jedyną biedną osobą, która musi dokonywać tych wyborów, oraz fakt, że prawdopodobnie zostanę skazany na całe życie jedzenia Top Ramen, które unosi się tutaj w mojej misce jak śmierdzący martwe ryby unoszące się na powierzchni oceanu.

Niestety, niewiele mogę zrobić, aby zwiększyć moją autonomię cielesną jako biedna osoba. Amerykański pomysł „wciągnięcia się za pasek startowy” jest umyślnym mitem rozpowszechnianym przez% 1, aby wszyscy uwierzyli, że Indie są jedynym krajem, w którym istnieje system kastowy. Jeśli jesteś inną biedną osobą, taką jak ja, możesz nie mieć poczucia, że ​​możesz coś zrobić, aby wprowadzić zmiany w tym względzie. Nie zgadzam się. Być może nie będę w stanie bardzo zmienić mojej rzeczywistości gospodarczej, ale mogę przywołać długą narrację historyczną oraz narracje, które żyją i oddychają dzisiaj, aby wzmocnić nasze ujarzmienie jako tłuste, biedne ciała. Słychać Mogę być widoczny. Jeśli to nie jest radykalne dla biednych ludzi, to nie jadłem tylko ramen z psim jedzeniem na obiad.