Jak być całością

Jak możemy spróbować tego ciasta, jeśli pozostanie ono na zawsze?

Mówią, że czas wszystko leczy. Po przegranej czujemy się załamani. Strata oznacza, że ​​czegoś brakuje. Jest pustka

i siedzimy

i czekamy

znów poczuć się całością. Jak rozgwiazda, wierzymy, że czas da nam siłę do zregenerowania tego brakującego kawałka nas, ponieważ z czasem mamy pewnego dnia poczuć się całością.

A kiedy nadejdzie ten dzień?

Rok?
Pięć lat?
Dziesięć lat?

Poświęć tyle, ile potrzebujesz, to, co powiedziano. Przez pierwszy rok, może dwa, najbliżsi ludzie będą sympatyczni. Potem mogą zacząć cicho myśleć, że trwa to zbyt długo. Przebywanie w przeszłości nie jest dobre dla nikogo. Nie jesteśmy jednak rozgwiazdami.

Czas się nie goi.

Cokolwiek zostało ci zabrane, lub cokolwiek straciłeś, nie wróci, a twoje ciało nie zagoi się samo, jak wycięty papier, który zamknie się bez śladu. Zawsze poczujesz tę stratę. Może nawet kilkadziesiąt lat później, kiedy idziesz ulicą, a przez szczeliny chodnika wyskakują mlecze, i pamiętasz, jak twoje dziecko, które ukończyłoby uniwersytet, gdyby nie zmarł tak młodo, robiło z ciebie bukiety tych „lwich zębów”, tych uroczych, małych chwastów o srogiej nazwie. Poczujesz tę stratę, ostrą i świeżą już pierwszego dnia, w którym do ciebie dotarła. Czas go nie stępi.

Jeśli wszyscy chodzimy z kawałkami nas zaginionymi, nigdy więcej nie wymienionymi, to jak możemy być w całości?

Sztuka polega na tym, że nie musimy czekać na całość. Nie musimy przerywać życia, czekając, aby wyleczyć się z tej niepożądanej dziury, która została przez nas rozwalona.

Jesteś już cały, nawet z dziurami na wylot. Otwory te pozwalają się powiększać. To trochę jak zrobienie skórki z ciasta. Masz swoją dolną skórkę, którą wypełniasz ulubionym nadzieniem owocowym. Następnie masz swoją najlepszą skórkę, którą musisz pokroić w ciasto. Musisz wielokrotnie kroić.

Daje to możliwość rozszerzania się ponad dolną skorupą, odsłaniając kratowy wzór, umożliwiając soczyste kawałki ciasta.

Zamiast być idealnym kwadratem prostego ciasta o wymiarach 9 x 9 cali, jesteś teraz pięknym ciastem wiśniowym.

Nie ułatwia to utraty. Może nigdy nie jest łatwiej i jest to w porządku. Jednak czekanie, aż będzie łatwiej, zanim będziesz mógł sobie wyobrazić siebie jako „całość”, utkwi cię prosto w środku bólu i przytrzyma.

Czas się nie leczy, ale czas może dać nam pewne umiejętności radzenia sobie. Pewnego dnia możesz się uśmiechnąć, zanim zdasz sobie sprawę, że jest to rocznica śmierci największej utraty życia. To nie znaczy, że czas sprawił, że zapomniałeś, albo że czas poprawił się. Oznacza to tylko, że zrozumiałeś, że Ból i Radość mogą istnieć jednocześnie. Jedno nie anuluje drugiego. Wszystkie twoje doświadczenia, szczęśliwe i niezbyt szczęśliwe, pozwoliły ci objąć różne aspekty życia. Podobnie jak ciasto na ciasto, cały czas się rozwijasz!

Nie tracisz siebie i się kurczysz.

Dzięki ekspansji możesz dzielić się tym, co życie Ci zaoferowało. Twoje życie, twoje historie, ból, triumfy ... wszystkie są tak cenne. A kiedy jesteś gotowy podzielić się tym wszystkim, jesteś cały.