Zdjęcie Jamie Matociños na Unsplash

Nie mów mi, żebym schudł!

Miałem to z lekarzami, którzy patrzą na mnie i mówią, żebym schudł. Jestem gruby, bez żartów! Myślisz, że nie patrzę w lustro? Do diabła, dietetycznie żyję dłużej niż są stare. To nie są nowe informacje. Co zrobiła dla mnie ponad 60 lat diety? Sprawił, że przytyłem!

Dostępne są informacje medyczne na temat odchudzania. Kiedy ciało odczuwa głód, spowalnia metabolizm i nie wraca do normy po wznowieniu normalnego karmienia. Im więcej jesz, tym więcej zyskujesz. Kiedy dzielę się tymi informacjami z lekarzami, powiedziano mi: „no cóż, przynajmniej możesz spróbować”. Czas życia związany z dietą podniósł moją wagę i chcesz, żebym robił to, co nie działa więcej?

Lub „nie, nie dieta, to zmiana stylu życia”. Czym to się różni od diety? Jeśli to redukcja kalorii, to dieta i diety nie działają. Wszyscy lekarze zakładają, że mam złe nawyki żywieniowe i nigdy nie pytam o moje obecne jedzenie. Nie jem smażonych potraw. Nie piję napojów gazowanych. Nie piję napojów dietetycznych. Codziennie nie jem deserów. Odkąd przestałem dietę przez ostatnie kilka lat, moja waga nie przekracza 5 funtów różnicy. Mój A1C obecny test laboratoryjny dla diabetyków wykazuje stały spadek w ciągu ostatnich kilku lat do doskonałej liczby.

Kiedy przez kilka lat miałem 40 lat, uczestniczyłem w kobiecej grupie biegowej. Przebiegłem 2 półmaratony i wiele 10K. Moje zwykłe tygodnie biegu to 15–20 mil. Zjadłem zdrowie. Ledwo schudłem, aby w końcu znaleźć się na wykresie wagi.

Policzyłem kalorie, liczyłem punkty, liczyłem gramy węglowodanów. Lekarze umieścili mnie na diecie 1000 kalorii dziennie, zaczynając, kiedy miałem 15 lat, kiedy miałem 30 lat i znowu pod koniec 40 lat. Za każdym razem, gdy schudłem, a potem odzyskałem ją i więcej.

Mam dość Guru, którzy mają odpowiedź, kup moją książkę, kup moje produkty. Jedyną długoterminową stratę, której doświadczam, jest mój portfel.

Czytam książki i artykuły o ludziach, którzy to zrobili, a teraz są szczupli i szczupli. Obserwowałem największego przegranego i zastanawiałem się, czy tego właśnie potrzebowałem, a potem przeczytałem o przyrostach wagi poprzednich zwycięzców. Nie mogli utrzymać utraty wagi bez spędzania 5 godzin dziennie na siłowni ani zachować zdrowia i restrykcyjnych nawyków żywieniowych po powrocie do normalnego życia.

Rozważyłem obejście żołądka i dowiedziałem się, że nie ważę wystarczająco dużo, aby się zakwalifikować. Gdybym to zrobił i mógłbym zastosować podejście „rękawowe”, nie chcę uszkadzać mojego ciała na całe życie.

Niektórzy ludzie mogą stracić na wadze i trzymać ją z dala. Nie jestem jednym z nich. Przede wszystkim nie można polegać na motywacjach do wprowadzania zmian, które wymagają spójności przez długi okres czasu. Motywacja spada wraz z upływem czasu.

Miałem oznaki zespołu metabolicznego przed 12. rokiem życia. Nie było wtedy diagnozowane. Mówię około 60 lat temu. Najbardziej mieli test Pee dla diabetyków. Miałem jeden po tym, jak zemdlałem jeden dzień po długim zmęczeniu. Byłem negatywny dla cukrzycy. Możesz się zastanawiać, skąd mam wiedzieć, że coś było nie tak? Miałem ciemne obszary w pachach, a czasem na szyi. Niedawno dowiedziałem się, że jest to objaw związany z opornością na insulinę.

Mam historię medyczną cukrzycy obojga rodziców typu 2. Moi rodzice stracili swoje pierwsze dziecko z powodu przypadkowego zatrucia. Zostałem poczęty jako dziecko zastępcze, aby wyprowadzić ją z depresji. Jako mała dziewczynka mama martwiła się, że wystarczająco dużo zjem i wlałam syrop Hershey do mojego mleka. Moja matka nie była dobrym kucharzem. Mieliśmy dużo ziemniaków i przegotowane bez smaku mięso. Nadrobiła to wszystko, będąc wspaniałym piekarzem. Każdej nocy mieliśmy domowe desery. Każdy z nas miał 1/4 ciasta na normalną porcję. Wspólne jedzenie deserów było najlepszą częścią naszego dnia.

Moi rodzice byli nadopiekuńczy i nie pozwolono mi uczestniczyć w zajęciach pozalekcyjnych. Miałem bardzo mało aktywności fizycznej i bardzo mało życia towarzyskiego. Rozwinąłem depresję i lęk. Moja koncepcja siebie zawsze była słaba. Przez większość życia czułem się brzydki i gruby.

Ciągłe odchudzanie zmusiło mnie do skupienia się na jedzeniu, tego, czego starałem się unikać. Na każdym spotkaniu kobiet szukałem, kto byłby grubszy ode mnie i odetchnąłem z ulgą, gdybym kogoś znalazł. Nie mogłem przejść obok lustra, nie widząc brzydoty. Widziałem tłuszcz tylko wtedy, gdy patrzyłem na swoje zdjęcia. Ciągła troska o moją wagę zmusza mnie do ciągłej krytyki.

Pominę tutaj kilka dziesięcioleci mojego życia. Ten czas obejmuje złe i dobre czasy. Brałem udział w terapii i samorozwoju. Stopniowo zacząłem akceptować siebie. Miłość znalazłem później w życiu po 2 poprzednich małżeństwach. Mój mąż często mi powtarzał: „Z każdym dniem wyglądasz lepiej.

Teraz jestem stary i zdałem sobie sprawę, że czuję się dobrze. Nie muszę dobrze wyglądać dla nikogo oprócz siebie. Nie potrzebuję kolejnego małżeństwa, żeby kogoś mieć. Niosę mojego zmarłego męża w moim sercu. Kiedy zrozumiałem, że nie muszę nikogo przyciągać, ogarnął mnie spokój i zdałem sobie sprawę, że zawsze mogłem się tak czuć, bo jestem świetny. Jeśli ktoś nie polubił mnie na zewnątrz, to nie był dobry dla mnie.

Muszę dbać o swoje ciało i jestem odpowiedzialny za moje wybory. Miarą mojego zdrowia nie jest liczba na skali. Tak się czuję, to liczba z niektórych testów laboratoryjnych, takich jak mój A1c na cukrzycę. Zarządza moim poziomem bólu. Nie ślepo podąża za opinią lekarzy, którzy muszą jeszcze ze mną porozmawiać o mojej jakości życia.