Dieta i ćwiczenia dla melancholii: powrót do XVIII wieku

https://next-episode.net/the-supersizers/season-2

Wielu uważało psychiatrię żywieniową za nowe zainteresowanie medycyną, ale tak naprawdę było to odwieczne lekarstwo wraz z ćwiczeniami, sięgające XVIII wieku.

Badania wykazały, że niektóre składniki odżywcze mogą działać uspokajająco na nerwy i zwiększać naszą uwagę, a nawet podnosić nastrój. Na przykład, wykazano, że wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega-3 lub oleje rybne poprawiają uwagę u dzieci z zaburzeniami nadpobudliwości z deficytem uwagi i poprawiają nastrój depresyjny.

Ponadto ostatnie badania wykazały również, że ćwiczenia nie tylko zwiększają składniki odżywcze dla naszych komórek mózgowych i ciał, ale także pomagają w walce z zaburzeniami zanikającymi pamięć, takimi jak demencja.

Pewnego pięknego sobotniego popołudnia w marcu postanowiłem odwiedzić Muzeum Umysłu Bethlem, znajdujące się w Bethlem Royal Hospital (BRH) w Beckenham. To była moja pierwsza wizyta w muzeum.

https://www.slam.nhs.uk/media/image-library/bethlem-royal-hospital#prettyPhoto[gal]/10/

BRH została założona w 1247 roku i była pierwszą instytucją w Wielkiej Brytanii specjalizującą się w opiece nad osobami chorymi psychicznie. Nadal zapewnia opiekę szpitalną w ramach fundacji NHS South Landon i Maudsley (SLaM), a od 1930 r. Ma siedzibę w południowym Londynie.

Muzeum zostało otwarte w marcu 2015 r., A wcześniej istniała Galeria Bethlem - galeria sztuki założona w 1997 r. W celu wspierania i wystawiania artystów, którzy byli lub byli pacjentami SLaM. Galeria mieści się obecnie w tym samym budynku, udostępnionym Muzeum.

W Bethlem Museum of The Mind znajduje się obecnie ogromna kolekcja archiwów i obiektów historycznych, które przedstawiają historię opieki psychiatrycznej w Wielkiej Brytanii i jej zmiany na przestrzeni lat. Muzeum okresowo organizuje także wystawy dzieł sztuki i mówi o zdrowiu psychicznym.

https://www.culture24.org.uk/se000006

Przemówienie, w którym uczestniczyłem, wygłosiła dr Jane Darcy z King's College London i była częścią wystawy „Anatomy of Melancholy”. Dr Darcy studiuje literaturę XVIII i XIX wieku, ze szczególnym zainteresowaniem w historii medycyny. Jej rozmowa dotyczyła diety i strategii ćwiczeń zalecanych przez lekarzy społecznych, w tym dr. George'a Cheyne'a (1672–1743), w celu zwalczania melancholii w XVIII wieku.

Melancholia nie jest nowym terminem we współczesnym społeczeństwie. Nawet pani Bennet z Jane Pride i uprzedzenia Jane Austen wiedziała, że ​​„chodziło tylko o twoje nerwy”.

W rzeczywistości prawdopodobnie najbardziej znana publikacja na temat melancholii „Anatomia melancholii” Roberta Burtona (1577–1640) została opublikowana po raz pierwszy w 1621 r.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1f/The_Anatomy_of_Melancholy_by_Robert_Burton_frontispiece_1638_edition.jpg

Książka Burtona używa melancholii, zwanej obecnie depresją kliniczną, jako soczewki do badania emocji i myśli poszczególnych osób. Pisze: „przedmiotem naszego obecnego dyskursu jest usposobienie lub nawyk. W usposobieniu jest przemijająca melancholia, która pojawia się i pojawia się przy każdej małej okazji smutku, potrzeby, choroby, kłopotu, strachu, żalu…, która powoduje udrękę, nudę, ciężar i udrękę ducha, w każdy sposób przeciwstawiając się przyjemności, radości, radości , zachwyt, powodowanie w nas postępów lub niechęć. W tym dwuznacznym i niewłaściwym sensie nazywamy go melancholią, to jest nudną, smutną, kwaśną… I z tych melancholijnych skłonności żaden żyjący człowiek nie jest wolny… nikt tak szczęśliwy, żaden tak cierpliwy, tak hojny, tak pobożny, tak boski, że może usprawiedliwić się; tak dobrze skomponowany, ale mniej więcej taki czy inny, czuje się tego sprytny. Melancholia w tym sensie jest postacią Śmiertelności… Melancholia, którą mamy leczyć, jest nawykiem, poważną dolegliwością, uspokojonym humorem… i jak długo się narastała, teraz jest (przyjemna lub bolesna) urosła w nawyk , trudno będzie go usunąć ”.

Jak więc ludzie w XVIII wieku postępowali z melancholią?

Dr Darcy mówił o tym, jak dr George Cheyne, który był silnym zwolennikiem diety i ćwiczeń fizycznych w takich warunkach, oparł swoje porady na osobistych doświadczeniach.

Cheyne był popularną postacią lokalnego życia towarzyskiego i przeprowadzał swoje praktyki kliniczne z częstymi wizytami w lokalnych tawernach, co było wówczas powszechną praktyką. Ale częste wizyty w tawernach z dużą ilością jedzenia i napojów doprowadziły go do otyłości i niezdrowości. Był jednak w stanie odzyskać zdrowie, stosując dietę bezmięsną zawierającą wyłącznie mleko i warzywa, i polecił tę dietę każdemu, kto cierpi na otyłość (dziś znany jest ze swojego wkładu w wegetarianizm).

Cheyne podkreślił także znaczenie ćwiczeń fizycznych dla swoich pacjentów. Zimą i przy złej pogodzie doradzał jazdę konno. Koń kameralny lub fotel do ćwiczeń jest zwykle wykonany z mahoniu i skóry; jest to krzesło symulujące ruch wykonywany podczas jazdy na kłusującym koniu.

http://twonerdyhistorygirls.blogspot.com/2014/03/riding-chamber-horse-18th-c-exercise.html

Sugerował także spacery, jazdę konną, szermierkę, taniec, bilard, tenis, piłkę nożną i kopanie przy dobrej pogodzie.

Zachęcał również kobiety w ciąży, aby nie ograniczały się do kanap i łóżek, ale by wykonywały powietrze i delikatne ćwiczenia, aby promować zdrowie.

Udzielił również porad dotyczących czasu i czasu trwania ćwiczeń, przy czym ćwiczenia nigdy nie powinny być wykonywane na pełnym brzuchu i powinny być stałe i uporządkowane, ale nie gwałtowne ani długie, aż „nie do pocenia się, ale do ciepła”.

Innym lekarstwem na melancholię, które zostało powszechnie przepisane przez lekarzy XVIII wieku, była zimna woda morska, bez względu na to, czy metodą była kąpiel, czy picie.

Kurorty nadmorskie stały się miejscem poważnego uzdrowienia.

http://kathrynlouisewoodauthor.blogspot.com/2014/07/18th-century-sea-bathing-machines.html

Jedną z opracowanych terapii było kąpanie w morzu, które polegało na wielokrotnym zanurzaniu ludzi w zamarzającym morzu, dopóki podwójne skutki przeziębienia i uduszenia nie spowodowały „rewitalizacji”.

Następnie pacjenci byli podnoszeni z wody w nasiąkniętych flanelowych fartuchach (dla kobiet; mężczyźni zwykle otrzymywali terapię nago) i byli ożywiani intensywnymi pocieraniami pleców i podgrzewaczy stóp, zanim zostali przeniesieni na suchy ląd na filiżankę ciepłej herbaty. Plany leczenia mogą trwać od tygodni do miesięcy.

Uważano, że wzrost adrenaliny wywołany terapią w kąpieli morskiej pomoże przywrócić równowagę w ciele pacjenta i uspokoić nerwy.

To dziwne, że trzy wieki później uważamy, że gorące temperatury i sauna są dobre na depresję. Chociaż ostatnio pojawił się opis przypadku ponownie badający wpływ pływania w otwartej zimnej wodzie w depresji.

Później praktyka medyczna picia wody morskiej (klasycznie z miodem, a czasem z mlekiem) została przywrócona po tym, jak XVIII-wieczni lekarze i naukowcy spojrzeli na teksty Hipokratesa i Celsusa.

Podsumowując, melancholia czy depresja kliniczna nie jest niczym nowym, pojawiła się w piśmie już w XVII wieku. Dieta, ćwiczenia, odwiedzanie przyrody i modyfikacje stylu życia również nie są nowymi sposobami walki z tą chorobą w XXI wieku - metody te istnieją już od ponad 400 lat i nadal są skuteczne. Więc może dzisiaj jest dzień na rozpoczęcie zdrowej diety, reżim ćwiczeń lub spacer po parku, aby pomóc nam zwiększyć składniki odżywcze dla naszych komórek mózgowych i utrzymać równowagę umysł-ciało.