Kukurydza A-kukurydziana: Historia kukurydzy

Kukurydza została udomowiona prawie 9 000 lat temu i ma bogatą historię w obu Amerykach.

Malowana kukurydza górska, fot. © Boxcar Farm, Llano, Nowy Meksyk

Kukurydza jest jednym z ulubionych warzyw Ameryki w ogrodzie i na talerzu. Od tęczowej krzemieni kukurydzy „Glass Gem” po klasyczną kukurydzę „Golden Bantam”, kukurydza jest uprawiana na wielu podwórkach. Maślana kukurydza na kolbie jest częścią letnich wspomnień każdego dziecka. Popcorn i filmy są nierozłączne. Zupa kukurydziana z ostrygowymi krakersami ogrzewa nas zimą. Chleb kukurydziany, sukotek i taco to kilka innych popularnych sposobów, w jakie serdecznie spożywamy kukurydzę.

Kukurydza (Zea mays subsp. Mays) jest znana jako „kukurydza” w Mezoameryce i wielu miejscach poza USA i ma swoje źródło w dzikiej trawie z Meksyku zwanej „teosinte”. Tylko pięć genów sprawia, że ​​teosinte i kukurydza nie są genetycznie identyczne, i teosinte jest najbliższym krewnym dzisiejszej kukurydzy. Wszystkie badania i hipotezy wskazują na udomowienie jednego z czterech gatunków teosinte, Zea mays spp. parviglumis, około 9 000 lat temu w Oaxaca przez Majów. Teosinte wciąż rośnie dziko w Meksyku i jest uważany za chwast i przeszkodę dla hodowców kukurydzy. Głowice nasienne pękają i opadają na ziemię, co utrudnia ich zbieranie. Teosinte jest prawie nierozpoznawalny jako krewny dzisiejszej kukurydzy, ma rozgałęziony nawyk wzrostu i małe główki mniej niż 12 ziaren, z których każde otoczone jest twardą skorupą.

Trudno zrozumieć, dlaczego tę prawie niejadalną roślinę wybrano do uprawy jako pokarm. Być może istniały anomalie, które wykazywały potencjał żywności, bardziej przypominający dzisiejszą kukurydzę. A może warunki środowiskowe tysiące lat temu były tak różne, że wyprodukowały herbatę inną niż to, co widzimy dzisiaj.

Bez względu na to, jak rozpoczęło się udomowienie, przez tysiące lat rdzenni mieszkańcy Mezoameryki wyhodowali w kukurydzy ogromną różnorodność genetyczną, której większość upraw nigdy nie ulegnie. Kukurydza została wynaleziona. Bez ludzkiej interwencji nie byłby taki, jaki jest dzisiaj i nie przetrwałby. Ci starożytni rolnicy byli genialnymi genetykami!

Znaczenie kulturowe kukurydzy

Kukurydza była nie tylko czczonym plonem żywności, ale także integralną częścią kultury i duchowości Mezoamerykańskiej. „Ziarno bogów” było prawie tak wysokie, jak członkowie rodziny królewskiej, a rytuały, tańce i święta świętowały jego sadzenie i żniwa. Kukurydza została przedstawiona w hieroglifach, petroglifach i dziełach sztuki. Majowie wierzyli, że zostali stworzeni z kukurydzy, i według Charlesa Manna w jego książce 1491, Oaxacans nadal nazywają siebie hombres de maiz lub mężczyznami kukurydzy.

Mezoamerykańscy rolnicy zauważyli, że teosinte wyrasta na wolności z dynią i fasolą, więc naśladowali ten wzór uprawy w swoich milpach (systemy uprawy roślin) i dodali inne rodzime uprawy, takie jak papryka, pomidory, awokado, jicama i amarant. Rośliny czerpały korzyści z różnorodności biologicznej, a uprawy były komplementarne pod względem odżywczym, dostarczając tłuszcz, białko, węglowodany i witaminy. Kukurydza i koncepcja milpy migrowały wokół Mezoameryki, ostatecznie na południe do Peru i Chile oraz na północ do przyszłych Stanów Zjednoczonych. Stworzono dziesiątki lądów, gdy rolnicy dostosowali kukurydzę do ich unikalnego środowiska uprawy. Kolorowa paleta czerwieni, błękitu, żółci, czerni, zieleni i różu reprezentowała różne warunki uprawy i preferencje rolników. Według Gary'ego Paula Nabhana w Skąd pochodzi nasze jedzenie, tarasy odzwierciedlały różne języki i kultury każdego regionu, ponieważ były uprawiane do określonych celów, takich jak tortille, popcorn, tkaniny i piwo. To jest prawdziwa różnorodność genetyczna.

Duże centra handlowe wzdłuż ruchliwych szlaków widziały wymianę kukurydzy, kamienia, metalu, piór, muszli, ceramiki, tekstyliów i kultury. Kukurydza przybyła na suchą pustynię Southwest prawie 4000 lat temu. Mniej więcej w tym czasie przodkowie Hohokam na Pustyni Sonora zbudowali rozbudowany system kanałów nawadniających dla rolnictwa. Dalej na północ Anasazi w regionie Four Corners i mieszkańcy Pueblo w północnym Nowym Meksyku również skorzystali na handlu z Mesoamerica.

Z południowego zachodu szlaki handlowe promieniowały na Zachodnie Wybrzeże i przez Wielkie Równiny. Rdzenni mieszkańcy Równin handlowali z plemionami w pobliżu Wielkich Jezior. Idea milpy wymarła, gdy przeniosła się na północ, ponieważ temperatury były zbyt niskie, aby uprawiać niektóre rośliny, takie jak awokado. Ale kukurydza, która jest bardzo elastyczna, wciąż była hodowana na lokalne warunki i uprawiana razem z kabaczkiem i fasolą, znanymi wspólnie jako Trzy Siostry.

Do 900 r. N.e. kukurydza została założona wzdłuż wschodniego wybrzeża i na południowym wschodzie. Jako niezawodny plon dla ludzi i zwierząt gospodarskich, stał się podstawą w obu Amerykach. Kukurydza zasłużyła na rozwój cywilizacji, ponieważ jest elastyczna, pożywna, łatwa do suszenia i przechowywania w trudnych czasach.

Różne sposoby jedzenia kukurydzy

Wczesne kultury rodzime zbierałyby małe uszy na ceremonię Zielonej Kukurydzy, organizowaną z okazji dobrego sezonu wegetacyjnego. Był to także okres oczyszczenia i odrodzenia, podobny do rozpoczęcia nowego roku. Zielona kukurydza była słodką ucztą, ale nigdy nie była zbierana w dużych ilościach, ponieważ uszy musiały dojrzewać, aby zapewnić obfite pożywienie w nadchodzących miesiącach.

Dojrzałe uszy gotowano lub pieczono w całości. Ziarna wycięte z kolby były pieczone, gotowane, pieczone, smażone i gotowane z innymi warzywami. Na przykład sukcotash jest rodzimym mączką kukurydzy i fasoli gotowaną z tłuszczem niedźwiedziem lub syropem klonowym.

Jako ziarno kukurydza była mielona na masę na tortille i tamales. Dodatek wapna lub popiołu drzewnego uwalnia niacynę i wapń, aby uczynić go bardziej strawnym i odżywczym. Sfermentowana masa została przetworzona w napój alkoholowy.

Rdzenni mieszkańcy często używali wszystkich części rośliny. Łuski wplatano w maty, kosze, lalki, ubrania i maski. Kolby suszono i używano do grzechotek i paliwa do ognia. Frędzle gotowano w słodkim napoju, a łodygi niektórych odmian jedzono jak trzcinę cukrową. Zjadł nawet kukurydzianą papkę, pospolity grzyb, który dziś uważany jest za przysmak.

Maize Goes Global

Kukurydza była obca odkrywcom z Hiszpanii i Anglii. Kolumb zobaczył to po raz pierwszy, kiedy przybył na Haiti. Kiedy Brytyjczycy wylądowali na wschodnim wybrzeżu kontynentu północnoamerykańskiego, znaleźli pola kukurydzy rozciągające się na wiele kilometrów. Nie mieli nazwy, więc nazwali go „rogiem”, co było szerokim środkowo-angielskim terminem „zboże”.

Brytyjczycy sprowadzili swoje podstawowe zbiory pszenicy, jęczmienia, owsa i żyta, ale uprawy te źle sobie radziły w nowym środowisku. Niektóre osady zostały prawie całkowicie zniszczone przez głód. Ci, którzy przeżyli, zdali sobie sprawę, że muszą wyhodować to, co udowodniło, że utrzymuje cały kontynent - kukurydzę.

Tubylcy nauczyli Europejczyków, jak uprawiać i gotować kukurydzę. Ich gospodarstwa wkrótce zapewniły wystarczającą ilość świeżego jedzenia, odłożenia na zimę, handlu innymi towarami i wysłania z powrotem do Europy, gdzie rolnicy dostosowali uprawy do lokalnych warunków uprawy.

Po przywiezieniu do Europy kukurydza rozprzestrzeniła się stamtąd na wschód i południe i stała się istotną postacią w Afryce, Europie Wschodniej i Chinach. Dzięki możliwości adaptacji rosła tam, gdzie nie mogła mieć pszenicy ani ryżu, i dostarczała wysokiej energii i kalorii węglowodanom, tłuszczom i cukrom. Ponownie kukurydza była odpowiedzialna za rozrastanie się populacji, niezależnie od tego, gdzie została wprowadzona.

Dawne odmiany kukurydzy

Kukurydza „Golden Bantam” została wyhodowana przez Williama Chambersa, rolnika z Massachusetts w XIX wieku, i została wybrana jako wczesna i słodka. W trakcie tej historii Chambers chętnie dzielił się swoimi żniwami ze swoimi sąsiadami, których uprawy nie były prawie gotowe, ale nie podzieliłby się swoim ziarnem. Burpee zebrał nasiona po swojej śmierci w 1891 roku, opracował odmianę i zaoferował ją do sprzedaży w 1902 roku.

Obecnie hodowcy nadal poprawiają odmiany kukurydzy z ciekawości, ale także z konieczności. Dave Christensen z Montany hoduje kukurydzę od ponad 40 lat. Zebrał dziesiątki rzadkich odmian, które uprawiano w Górach Skalistych i na równinach północnych setki lat temu. Wielokrotnie wybierał nasiona z najtwardszych roślin, które kwitły w jego trudnych warunkach i krótkim sezonie. Rezultatem jest kukurydza „Painted Mountain”, która z pewnością jest w drodze do spadku.

Carl „White Eagle” Barnes opracował kukurydzę „Glass Gem”, izolując szczepy od swoich przodków z Cherokee. Przez kilka lat uratował ziarno od najbardziej kolorowych kolb. Jego wybór dał szeroką gamę kolorów, każdy z imieniem, ale „Szklany klejnot” stał się najbardziej znany i uprawia się go do wyskakiwania, spiekania i mielenia na posiłek.

Oczywiście wciąż uprawia się starożytne kukurydzy. Niektóre są dostępne na rynku, ale wiele innych można znaleźć tylko w gospodarstwach tubylczych. Kukurydza „Hopi” ma wiele różnych kolorów i zastosowań. „Oaxacan Green”, „Mandan Bride”, „Cherokee White Flour” i dziesiątki innych są nadal używane do pieczenia i smażenia oraz do produkcji mąki, kukurydzy i popcornu.

Inca Rainbow Sweet Corn, zdjęcie © nan fischer 2013

Zachowanie heirloom kukurydzy

Odmiany rodzime i rodowe znikają, gdy współcześni hodowcy próbują je „ulepszyć”. Możemy utrzymać przy życiu stare odmiany, hodując je, oszczędzając i dzieląc się nasionami oraz pielęgnując lokalnie przystosowane tereny. Kukurydza zajęła 9 000 lat, aby stać się tym, czym jest dzisiaj. Musimy szanować tę pracę i różnorodność genetyczną, chroniąc stare szczepy.

Bez względu na to, jaką ulubioną kukurydzę otrzymujesz, możesz mieć pewność, że pochodzi ona z Meksyku, gdy rolnictwo się rozwijało. Następnym razem, gdy stopisz masło kapiące z kolby kukurydzy i spływające po brodzie, podziękuj starożytnym rolnikom za przekształcenie 12-nasionowej głowicy w wielokolorową, uniwersalną uprawę, jaką jest dzisiaj kukurydza.

To druga z czteroczęściowej serii poświęconej historii Trzech Sióstr - kukurydzy, fasoli i dyni. Przeczytaj pozostałe tutaj:

Pierwotnie opublikowany w letnim numerze Heirloom Gardener Magazine.